Vijf maanden in Mexico: wonen in Mérida en rondreizen door het land

Ik heb vijf maanden in Mexico gewoond, in Mérida in Yucatán, via een uitwisseling van mijn universiteit. Geen reis van twee weken dus, maar echt even ergens neerstrijken: boodschappen doen, naar college, een vaste taqueria, en in het weekend eropuit. In dit verhaal vertel ik hoe het is om er te wonen en welke reizen ik vanuit Mérida door het land heb gemaakt. Voor de losse plekken heb ik aparte gidsen, daar verwijs ik naar; dit is het grote overzicht.

Aankomen en wennen in Mérida

De aankomst zette meteen de toon. Ik kreeg op het vliegveld van Cancún een kaartje voor een bus die net op dat moment wegreed, kutwijf, dus ik moest een nacht in Cancún blijven en de vroege bus pakken. Na een chille busrit stond ik in Mérida, mijn thuis voor de komende vijf maanden. Eerste ding wat ik deed: lunchen. Dat was zo tering lekker dat ik meteen hoop kreeg dat alle Mexicanen zo konden koken.

Mérida werd snel vertrouwd. Ik woonde in een Airbnb die grotendeels buiten was, wat ik eigenlijk wel leuk vond, en ik studeerde aan de ENES, een campus net buiten de stad midden in de bossen. Wonen hier is ontspannen: het is warm, veilig en het centrum is heerlijk om doelloos doorheen te lopen. Er is altijd wel een pleintje met live muziek en een cocktail. Het kon op mijn eerste avond even niet Mexicaanser met mijn studiegenoten Nigel en Tessa.

Eén ding wil ik alvast meegeven, want het is de mooiste tip die ik heb: kom op zondag naar het Plaza Grande. Dan sluiten ze de straten af en staat de hele stad op straat te dansen bij marktjes en podia. Ik dacht dat het een speciale dag was, tot mijn Uberchauffeur zei dat dit elke zondag is. Daarna ging ik zo vaak mogelijk. In mijn aparte gids over Mérida staat er veel meer over.

Dagelijks leven: eten, taal en geld

Het eten was voor mij de grootste verrassing. Yucatán heeft een eigen keuken en die is fantastisch. Ga een avond op de markt eten, dat is spotgoedkoop en vaak beter dan de restaurants. Probeer cochinita pibil, panuchos en salbutes, en verder gewoon overal taco’s. Zo’n avondmarkt met een bord vol eten voor een paar euro, daar zou ik iedereen heen sturen die hier ooit komt.

Met de taal kwam ik een heel eind, al helpt het enorm om wat Spaans te spreken. Buiten de toeristische plekken spreken mensen vaak weinig Engels, en dat is juist leuk: je wordt gedwongen mee te doen. De mensen zijn gastvrij en geduldig. Een van de dingen die me het meest bijbleef is hoe makkelijk je hier aanhaakt; ik ontmoette in 2024 iemand als Diego met wie ik jaren later nog een biertje dronk.

Geld gaat ver in Mexico. Lokaal eten, vervoer en een kamer huren kosten weinig; het reizen door het land is de grootste post, zeker als je vaak vliegt. Over het geheel leefde ik hier een stuk goedkoper dan thuis, en juist doordat ik langer bleef kon ik het rustig aan doen.

Yucatán vanuit Mérida: cenotes, ruïnes en stranden

Mérida is een perfecte uitvalsbasis. In het weekend en op de lange vrije dagen ging ik telkens een stukje verder. De cenotes waren een van de grote redenen dat ik naar Mexico wilde: die natuurlijke zwemgaten in de jungle zijn heerlijke verkoeling als het bloedheet is, en er liggen er genoeg op dagtripafstand. Mijn studiegenoten namen me mee naar mijn eerste, en daarna zocht ik ze zelf op met de scooter.

De ruïnes horen er ook bij. Uxmal vond ik gaaf en verrassend rustig, en later kwam ik nota bene twee keer in ruim een week bij Chichén Itzá, eerst zelf en daarna met mijn vriendin Zas. Bij Ek Balam deed ik zelfs een practicum voor de uni. Voor de natuur reed ik naar Celestún voor de flamingo’s, misschien wel drie keer, zo mooi vond ik dat.

Voor de stranden was Mérida net niet ideaal, want het ligt niet aan zee. Progreso is het dichtstbij maar viel me tegen, Sisal was fijner en rustiger. Wil je echt mooi water, dan moet je iets verder. Een scooter huren was hierbij mijn beste beslissing: zo kwam ik ook in dorpjes als Izamal en Tixkokob, waar elk Mexicaans stadje grappig genoeg dezelfde indeling heeft.

Weekendtrips: Bacalar en Holbox

Een paar keer maakte ik er een heel weekend van. Bacalar, de lagune van zeven kleuren, was een van mijn favorieten: kajakken, drijven door de Rápidos en gewoon lang op een steiger in het water hangen. De busrit vanuit Mérida ging prima snel. Ik noem het in mijn verslag niet voor niets paradise.

Holbox is het eiland zonder auto’s, waar je met een golfkar of op blote voeten over zandwegen gaat. Niet alles ging vlekkeloos, een boottocht viel in het water omdat de boot vastzat in de modder, maar het turquoise ondiepe water en de zonsondergangen maakten veel goed. Dat hoort er ook bij: niet elke dag is top, en dat schrijf ik ook gewoon op.

Mexico-Stad: lucha libre, Frida en voetbal

Halverwege mijn tijd vloog ik vanuit Mérida naar Mexico-Stad, en dat was echt een andere wereld dan het rustige Yucatán. Ik had een volle planning en het was overwegend top. De lucha libre in de Arena Mexico kon ik zelf niet eens helemaal uitleggen, maar het was fantastisch om te zien. Het Frida Kahlo museum moet je van tevoren boeken, want de kaartjes zijn schaars en strikt op tijd.

Verder deed ik het centrum, twee marktjes, het antropologisch museum met alle oude volkeren, en Xochimilco met zijn Azteekse kanaaltjes waar je op een bootje doorheen vaart. Het hoogtepunt voor mij was toch de voetbalwedstrijd van Club América. Een stadion vol in Latijns-Amerika, daar kan weinig tegenop. Mexico-Stad is druk en groot, maar met een goede planning van een paar dagen is het echt de moeite waard. Vlieg gerust, want vanuit Mérida is dat snel en goedkoop.

Oaxaca: mezcal, Hierve el Agua en Monte Albán

Na Mexico-Stad vloog ik door naar Oaxaca, en dat werd een van mijn verrassingen. Ook hier huurde ik een scooter, waardoor ik de omgeving goed kon zien. Ik reed naar Hierve el Agua, wat op bevroren watervallen lijkt maar dat natuurlijk niet zijn, veel te heet daarvoor. Onderweg stond ik nog even bij de dikste boom die er zou zijn, in Santa María del Tule.

De oude Zapotekenhoofdstad Monte Albán was met de bus goed te doen, en verder was Oaxaca vooral genieten van de markt, het eten en de mezcal. Die moesten we natuurlijk nog drinken. Als je meer wilt zien dan alleen Yucatán, dan raad ik Oaxaca zeker aan; het voelt weer heel anders.

Praktisch: hoe je Mexico aanpakt

Reizen zonder eigen auto is prima in Mexico. De ADO-bussen zijn comfortabel en op tijd, en vanaf Cancún zit je in ongeveer vier uur in Mérida. Voor grote afstanden vloog ik, dat is goedkoop en scheelt een hele dag reizen. Ter plekke was een scooter mijn favoriet voor de vrijheid, en in de stad pak je gewoon een Uber.

Qua reistijd: ik was er van januari tot eind mei, en dat is een fijne droge periode, al werd het richting mei echt bloedheet in Yucatán. Het regenseizoen loopt grofweg van juni tot oktober. Veiligheid viel me het hele half jaar mee, zeker in Yucatán; wees in de grote stad gewoon een beetje alert, verder liep ik overal zonder zorgen.

Al met al waren dit vijf heerlijke maanden. Wonen in Mérida en steeds een nieuw stukje van het land ontdekken is wat mij betreft de beste manier om Mexico te leren kennen. Heb je die tijd niet, gebruik Mérida dan als thuisbasis voor Yucatán en plak er een paar dagen Mexico-Stad en Oaxaca aan vast.