Varanasi: de heiligste en heftigste stad van India

Varanasi was de heftigste en meest bijzondere plek van onze hele reis door India. Het is een van de oudste steden ter wereld en de heiligste stad voor hindoes, gebouwd aan de oevers van de Ganges. Hindoes komen hierheen om te sterven en gecremeerd te worden. Het is intens, soms confronterend, maar ik zou het voor geen goud gemist hebben. In deze gids deel ik de ghats, de Ganga Aarti, de crematies bij Manikarnika en onze boottocht.

Aankomen in een andere wereld

We ontbeten onder het geluid van een wildklotsende Ganges. Door de moesson stroomde die als een tiet, en de rivier stond ontzettend hoog. Nog geen paar meter uit ons guesthouse werden we al aangesproken door een kleurrijke Indiër, Uday, die ons de weg zou wijzen. Zoals te verwachten wilde Uday niet alleen de weg wijzen, want hij had ook een ‘astrologische professor’ bij zich die onze handen en ons derde oog wilde lezen.

Een beetje lamgeslagen door de hitte lieten we het maar gebeuren. We werden bij de ghats zelfs ‘gedoopt’ in de Ganges, waarbij Uday ons met heilig maar zwaar vervuild water in het gezicht spetterde. In deze rivier liggen ontelbare resten, en toch wassen mensen er hun kleren, badderen ze erin en drinken ze zelfs het water. Voor ons bleef het onbegrijpelijk waarom deze rivier zo aanbeden wordt, terwijl hij ondertussen vol ligt met vuilnis. Maar wat een toewijding zagen we overal om ons heen.

De tempels en de bureaucratie

We wilden de belangrijkste tempel van Varanasi bezoeken, de Shri Kashi Vishwanath tempel, gewijd aan de god Shiva. Om binnen te komen kregen we een knap staaltje Indiase bureaucratie voor de kiezen: een halfuur wachten bij de ticketbalie, twee keer ons paspoort en visum laten noteren, onze telefoon en spullen inleveren en nog een paar keer wachten.

De tempel zelf was eigenlijk niet zo boeiend, we hebben veel interessantere gezien. Maar het was echt indrukwekkend om honderden mensen met offers in hun handen in de rij te zien staan om een zwarte steen aan te raken die je ziel zou reinigen. Mensen kusten de grond, aanbaden Shiva en schreeuwden liederen. Als westerlingen mochten we de rij overslaan, wat behoorlijk ongemakkelijk voelde, en we kregen zelfs een bloemenkrans om onze nek.

De Ganga Aarti

Rond half zes daalden we af naar de ghat om de hoek van ons guesthouse voor de dagelijkse Ganga Aarti, een aanbiddingsceremonie voor de Ganges. Vanaf een bootje keken we een uur lang naar hindoeïstische muziek en dans, met vuur en veel ceremonie. Het stond afgeladen met Indiërs die fanatiek meededen. Dit was echt een van de mooiste dingen om te zien, en een aanrader als je in Varanasi bent. Na afloop bracht een kameraad van eerder op de dag ons naar een leuk eettentje, gewoon omdat hij het leuk vond om te laten zien, erg cute. Daar aten we weer een heerlijke thali, met een overheerlijke cashewnotencurry.

De Manikarnika Ghat

De volgende dag gingen we naar de plek die je in Varanasi niet kunt vermijden: de Manikarnika Ghat. Dit is de plek waar veel crematies plaatsvinden, waarna de as wordt uitgestrooid in de Ganges. Het is een van de redenen waarom zoveel hindoes naar Varanasi komen: om hier te sterven en gecremeerd te worden.

Het was een intense plek. Extreem druk en chaotisch. Een Indiër liet ons alles zien: het brandhout, een vuur dat al 3000 jaar brandt ter ere van Shiva, en de plek waar lichamen een laatste keer in de Ganges worden gedompeld voordat ze worden gecremeerd. We dachten dat we een crematie op afstand zouden zien, maar we stonden er uiteindelijk maar een paar meter vanaf. Erg heftig, en niet echt een plek waar we lang wilden blijven. Het was snel genoeg voor ons. Uit respect maakten we hier geen foto’s, en die behoefte hadden we ook niet.

De boottocht over de Ganges

Op onze laatste ochtend stonden we vroeg op voor een boottocht. Door de hoge waterstand zat een klein privébootje er die maand niet in, dus het werd een grotere boot, maar die gaf ons juist een mooi zicht op alle ghats vanaf de rivier. Verrassend gaaf om te doen: zo zie je de hele stad achter elkaar liggen, met de drukste ghat naast ons hotel en de rook van de crematies die dag en nacht doorging.

Het was die ochtend trouwens idioot druk, veel drukker dan in het weekend. De straten stonden vol pelgrims die in een rij van meer dan een kilometer voor de grote tempel stonden. Zelfs een tuktuk vinden lukte bijna niet, terwijl ze je normaal blijven achtervolgen. Bizar allemaal, maar we waren blij dat we de boottocht gedaan hebben.

Mijn eerlijke oordeel over Varanasi

Mijn conclusie na de eerste dag was al meteen raak: Varanasi is heftig maar wel heel bijzonder. Het is druk, heet en soms confronterend, en aan het einde van onze reis keken we uit naar wat meer rust en natuur. Maar we hebben hier zoveel gezien wat je nergens anders zo ziet, dat het een van de meest onvergetelijke plekken van de reis blijft. Als je India bezoekt en de intensiteit aankunt, is Varanasi een absolute aanrader.