Acatenango beklimmen: zwaar, maar uitzicht op een uitbarstende vulkaan

Vandaag meteen aan de bak: we gingen de Acatenango op. Ik was net aangekomen in Antigua, en de dag erna werden we al vroeg opgehaald bij het huisje en naar het beginpunt gereden. De Acatenango beklimmen stond boven aan mijn lijstje voor Guatemala, en achteraf was het meteen het hoogtepunt van de hele trip.

De klim naar het kamp

We begonnen op ongeveer 2500 meter hoogte en moesten die dag naar 3700 meter. Best een klim dus. Het is een mooie tocht, door groen en vochtig nevelwoud vol mos, maar wel zwaar. Op sommige punten is het vrij steil, en dat in combinatie met steeds minder zuurstof merk je op een gegeven moment echt.

Al met al viel het qua tijd mee: na ongeveer 4,5 uur lopen waren we bij het kamp. En dan is meteen alle moeite vergeten, want het uitzicht is super mooi. We keken recht uit op de Volcán Fuego, en waren natuurlijk heel benieuwd of hij ook actief zou zijn voor ons.

In het kamp zaten we goed. Een mooie grote tent, en onze gidsen, waarvan er een tot voor kort souschef was, konden heel erg lekker koken. Voor de lunch kregen we een steak die in tijden de lekkerste was die ik had gegeten. Er zaten eerst nog wat te veel wolken voor de Fuego, maar later op de middag trokken die gelukkig weg en kregen we fantastisch zicht.

De Volcán Fuego in actie

De vulkaan is op zichzelf al mooi, maar met zijn grote explosieve uitbarstingen is het heel vet om te zien. Om de zoveel tijd komt er met een enorme knal een aswolk uit. En zeker in de avond, wanneer de oranje lava eruit stroomt, is het fantastisch. Je zit gewoon bij het kamp naar een uitbarstende vulkaan te kijken, dat blijft bizar.

Je hebt ook de optie om nog dichterbij te komen, een extra tocht van ruim twee uur heen en dan weer terug, met veel hoogtemeters erbij. Die heb ik lekker overgeslagen. Het zicht vanaf het kamp was voor mij meer dan genoeg.

Naar de top bij zonsopkomst

De wekker ging om 3:50, dus heel veel zin had ik niet. Dat kwam ook omdat ik amper geslapen had: deels door de harde knallen van de uitbarstingen (maar dat was ook wel vet), en vooral omdat het koud was en het niet helemaal lekker lag. Maar goed, hoort erbij.

Om 4 uur begonnen we aan de tocht naar de top. Nog maar 200 meter omhoog, maar wel steil. Gelukkig was het te doen en waren we ruim op tijd voor zonsopkomst. Het uitzicht vanaf de top is heel gaaf, en zeker met de eerste ochtendgloren ziet het er sprookjesachtig uit. Geen idee waar hij vandaan kwam, maar zodra ik ging zitten kwam er een hondje bij me chillen. Erg schattig.

Het waaide echt hard en het was koud, dus na zonsopkomst gingen we snel weer naar beneden. Dat kon gelukkig lekker vlot, want met de vele kleine steentjes kon je redelijk naar beneden huppelen. Rond 7 uur waren we alweer bij het kamp, waar onze gids een heerlijke shakshuka maakte voor ontbijt.

Mijn eerlijke oordeel over de Acatenango

Het was een hele gave tocht, en het was fantastisch om op de top te staan, net als het zicht op de uitbarstende Volcán Fuego. Maar eerlijk: de tocht was wel echt zwaar, en het stuk terug naar beneden voel je goed in je benen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar was ook blij om weer beneden te zijn.

Zou ik het aanraden? Absoluut. Als je een beetje fit bent en niet bang bent voor een pittige dag, is dit een van de gaafste dingen die je in Guatemala kunt doen. Neem warme kleren mee, boek een tour met overnachting en hoop op een heldere avond, want die uitbarstende Fuego vergeet je niet meer.