Rondreis door Frankrijk: mijn favoriete kanten van het land

Frankrijk heb ik niet in een keer gedaan, maar over een paar heel verschillende trips heen. Een plattelandsvakantie in de Gers in het diepe zuidwesten, twee weken over Corsica en een skiweek in de Alpen. Dat zijn drie totaal andere kanten van hetzelfde land, en samen geven ze wat mij betreft een eerlijk beeld van wat een rondreis Frankrijk kan zijn. In deze gids zet ik ze naast elkaar: wat top was, wat tegenviel, hoe je ertussen reist en wanneer je het beste kunt gaan. De losse plekken heb ik ook uitgebreider beschreven, daar link ik onderweg naar.

De Gers: het rustige zuidwesten

Mijn eerste echte kennismaking met het Franse binnenland was de Gers, het glooiende groene platteland ten westen van Toulouse. We vlogen naar Toulouse en reden door naar een huis met zwembad, en daar draaide het de komende tien dagen vooral om niks hoeven. Lang ontbijten met verse croissants, aan het zwembad liggen met een boek, ‘s middags een dorpje bekijken en ‘s avonds buiten eten. Dat klinkt misschien saai, maar het is juist hartstikke lekker.

De dorpjes hier zijn schattig maar klein. Simorre had mooie vakwerkhuizen en een indrukwekkende oude abdijkerk, maar geen hond op straat (wel een katje). Precies dat maakt het charmant. Andere ochtenden reden we naar een markt of naar een dorpje voor een koffie met een croissantje, en verder was het gewoon lekker in de zon liggen. We leerden er zelfs een nieuw tuinspel, Kubb, dat sindsdien overal mee naartoe gaat. Wie toch iets actiefs wil, zit ook goed, want de Pyreneeen liggen op dagtripafstand. Vanuit het huis kon je ze op een heldere dag al in de verte zien liggen. Wij wandelden daar een dag rond een bergmeertje en door het bos, tussen de koeien en weiden, en dat was echt prachtig. Het voelde als een chocoladereclame, en onderweg kwamen we ook nog een superlieve hond tegen die met ons wilde spelen. Als je wil weten hoe zo’n plattelandsweek eruitziet, lees dan mijn verhaal over de Gers en het Franse platteland. Het is de kant van Frankrijk die veel mensen overslaan, en dat is onterecht.

Corsica: de grootste verrassing

Corsica hoort officieel bij Frankrijk, en het was verreweg de grootste verrassing van al mijn Franse trips. We kwamen met de boot vanaf Sardinie aan in het zuiden, en de eerste aanblik was meteen raak: het stadje Bonifacio ligt boven op enorm hoge witte kliffen, in een smalle baai. Heel vet om te zien. Vanuit het zuiden reden we langs turquoise stranden zoals Santa Giulia, dat fantastisch mooi water heeft maar in het hoogseizoen wel retedruk is. Zonde, maar toch van genoten.

Het eiland is groter en ruiger dan je denkt. We reden na een week naar de westkant, wat hemelsbreed niks is maar door alle kronkelwegen alsnog ruim drie uur duurde. Die westkant was rustiger en minstens zo mooi. Hoogtepunt waren de Calanche de Piana, bizarre rode rotsformaties die zo bij de zee omhoog steken, en het haventje van Porto tussen de bergen. Niet alles was raak: de hoofdstad Ajaccio vond ik eerlijk gezegd geen boeiend stadje, ondanks het geboortehuis van Napoleon. Ik heb Corsica in twee delen opgeschreven: het zuiden rond Bonifacio en de westkust met de Calanche de Piana. Als ik een deel van Frankrijk zou aanraden om echt op vakantie te gaan, is het dit eiland.

Skien in de Franse Alpen

De derde kant van Frankrijk die ik goed heb leren kennen is de winterkant. We gingen skien in Les Arcs, onderdeel van het grote Paradiski-gebied in de Savoie. Als opwarmertje pakten we meteen de Aiguille Rouge op 3200 meter, met een gitzwarte piste bovenaan en heerlijk breder skien daaronder. Het weer wisselde flink die week, van strakblauw tot dagen met wolken, mist en sneeuw, maar zelfs op de mindere dagen was het lekker skien.

Wat een skigebied als dit fijn maakt, is dat er voor iedereen iets is: rustige blauwe pistes, stevige zwarte, en natuurlijk een apresski-tent als la Folie Douce voor wie dat wil. Een keer skiden we door naar het naastgelegen Vallandry en terug, een fris dagje, en toen de jeugd ging sleeen bleek dat achteraf best een heftig baantje. De laatste dag was het beste: het sneeuwde eerst en het zicht was prut, dus we begonnen laat, maar tegen het einde brak het opeens open met een prachtige ondergaande zon boven de bergen. We trokken nog even door en pakten met de laatste lift de top mee. Op de weg van of naar het gebied kun je bovendien een mooi stadje als Annecy meepakken, met zijn kanalen en vakwerkhuizen. Alle praktische details staan in mijn artikel over skien in Les Arcs.

Praktisch: rondreis Frankrijk

Het belangrijkste praktische punt: voor bijna alles heb je hier een auto nodig. Op Corsica en op het platteland liggen de leuke stranden, dorpjes en bergpaden zo verspreid dat je zonder eigen vervoer weinig ziet. Op Corsica zijn de wegen bovendien smal en bochtig, dus reken altijd op meer reistijd dan de kilometers doen vermoeden, en houd er rekening mee dat het misselijkmakend kan zijn voor wie daar gevoelig voor is. Voor de Alpen kun je met de auto of vliegen via Geneve.

Qua timing: de zomer is top voor de kust van Corsica en voor het platteland, maar het wordt dan bloedheet en de bekende plekken zijn druk. Voorjaar en najaar zijn fijner voor het binnenland. De wintersport is uiteraard voor januari en februari. Combineer niet te veel in een reis: Frankrijk is enorm, en het is veel leuker om een streek goed te doen dan alles half. Voor de Gers heb je aan een week of tien dagen genoeg, voor Corsica zou ik echt twee weken nemen, en een skiweek is zoals altijd een dag of zeven.

Mijn eerlijke oordeel over Frankrijk

Als ik een kant van Frankrijk moet uitkiezen, is het Corsica: gevarieerd, mooi en verrassend, met kliffen, rode rotsen en genoeg strand. Wil je vooral tot rust komen, dan is de Gers precies goed, met dorpjes zo stil dat een slapend katje het hoogtepunt van de straat is. En voor de winter zijn de Alpen gewoon top. Drie heel verschillende gezichten van hetzelfde land, en samen precies waarom Frankrijk zoveel meer is dan Parijs en de snelweg naar het zuiden. Ik ga zeker nog een keer terug.