Calanche de Piana: de rode rotsen van West-Corsica

Na een week in het zuiden reden we naar de andere kant van het eiland, richting Porto en de Calanche de Piana. Hemelsbreed is dat helemaal niet ver, maar door alle kronkelwegen duurde het toch ruim drie uur, en voor de een in de auto werd het onderweg ook nog eens flink misselijkmakend. Mooi was de route wel, al waren we er op een gegeven moment ook wel klaar mee. De eerste indruk van de westkant was meteen goed: veel rustiger dan de oostkant, en dat beviel.

De Calanche de Piana: het hoogtepunt

De Calanche de Piana is met afstand het mooiste van West-Corsica. Het is een stuk kust vol felrode rotsen die steil de zee in duiken, met grillige vormen, grotten en bogen. Toen we voor het eerst langs de kust reden en de hoge rode rotsen bij zee zagen liggen, was dat al prachtig om te zien.

Maar het echte hoogtepunt was het boottochtje. In de avond voeren we langs de Calanche met een glaasje wijn bij zonsondergang, en dat was fantastisch mooi. Vanaf het water lichten de rotsen op in het gouden avondlicht en zie je pas goed hoe bizar die vormen zijn. Als je één ding doet in West-Corsica, laat het dit zijn. Een korte wandeling door de Calanche deden we ook nog, maar niet te lang, want daar hadden we ook weer geen zin in.

Porto en de stranden

Het stadje Porto ligt schattig tussen hoge bergen, met een klein haventje. Het strand van Porto is mooi en ligt er prachtig bij, maar de zee was zo wild dat zwemmen er niet echt in zat. Door de hitte en het gebrek aan verkoeling waren we uiteindelijk wel weer blij toen we iets konden drinken in het stadje en daarna richting huis gingen.

Een fijner strand vonden we bij Cargese: Plage de Pero. Het water was heerlijk helder en we lagen er goed. Het dorpje Cargese zelf is leuk voor de twee kerkjes en de mooie uitzichten, maar verder niet heel boeiend. Toch leuk om even gezien te hebben, en het zijn mooie plaatjes.

Ajaccio: de hoofdstad die tegenviel

Halverwege de week reden we naar Ajaccio, de hoofdstad van het eiland. We liepen langs het geboortehuis van Napoleon en slenterden door een paar aardige straatjes, maar eerlijk gezegd waren we wel een beetje verrast: verder was het gewoon geen boeiend stadje. Jammer, want we hadden er meer van verwacht.

Na een klein biertje op een terras trokken we onze conclusie en gingen we op zoek naar een leuk plekje om te eten. En dat pakte juist weer heerlijk uit: we aten op een prachtige plek aan zee, met de rotsen mooi in het licht en de zee er schitterend bij. Zo bracht een tegenvallend stadje ons alsnog naar een topavond.

Mijn eerlijke oordeel over West-Corsica

West-Corsica was voor mij minstens zo mooi als het zuiden, en een stuk rustiger. De Calanche de Piana is een absolute aanrader, zeker met dat boottochtje bij zonsondergang. Porto is schattig maar de zee kan er te wild zijn om te zwemmen, en Ajaccio zou ik overslaan als je weinig tijd hebt. Maar de rode rotsen, de rust en de mooie plekjes om aan zee te eten maakten deze kant van het eiland een heerlijke afsluiter van onze weken op Corsica.