Skien in Les Arcs: hoge pistes, apres-ski en mooie luchten

Na een lange reisdag kwamen we aan het einde van de middag aan in het dal, waar we overnachtten in Annecy. Een cute stadje aan het water, al was het wel kutweer toen wij er waren. We aten wat in de stad, zaten nog even in de jacuzzi en doken toen ons bed in, want de volgende dag moesten we weer door, de bergen in, naar Les Arcs.

Aankomst en de eerste afdaling

De dag erna kwamen we aan in Arc 1950. Het appartement was al klaar, dus skikleding aan en gaan. Als opwarmertje gingen we meteen de Aiguille Rouge op, op 3200 meter, want het was die dag mooi weer en de rest van de week zou dat waarschijnlijk niet zo best worden. Bovenaan wacht een gitzwarte piste, dus dat was even aanpoten, maar de rest van de afdaling was oké en heerlijk om te skien. Zo’n eerste run op grote hoogte met uitzicht over de bergen, daar doe je het voor.

Het skigebied

Les Arcs is een groot en hooggelegen gebied. Samen met La Plagne vormt het Paradiski, dus je kunt eindeloos rondskien. Vanuit Arc 1950 skiede ik zo door naar Vallandry en weer terug, langs de bordjes richting Arc 1600, Arc 1800 en Peisey-Vallandry. Op een heldere dag kijk je hier eindeloos ver de bergen in, met de Mont Blanc in de verte. Een van de dagen was het wat frisser, maar dat mag de pret niet drukken.

Apres-ski en eten

Bij de wintersport hoort natuurlijk ook de gezelligheid naast de piste. Op de dag dat Luc terug naar huis vloog, moesten we eindigen bij La Folie Douce, en zo geschiedde. Zodra de pistes sluiten is het daar feest. ’s Avonds in het dorp aten we een keer heerlijk kaasfondue, precies waar je zin in hebt na een dag op de latten. En de jeugd ging ook nog sleeen, wat volgens hen een verrassend heftig baantje bleek.

Het weer: geef niet te snel op

Niet elke dag was strakblauw. We hadden een dag met wolken, mist en sneeuw, maar toch best lekker geskied. Op de laatste dag sneeuwde het flink en was het zicht prut door de mist. In de ochtend skiede ik naar Vallandry, thuis geluncht, en toch nog maar even de piste op. En toen trok het opeens open: goed zicht, een mooie ondergaande zon en schitterende bergen. We trokken nog even door op de ski’s en gingen met de laatste lift naar boven. Dat was echt top, en meteen het bewijs dat je gewoon moet blijven gaan.

Mijn eerlijke oordeel over Les Arcs

Les Arcs is een heerlijk groot en hooggelegen skigebied, met genoeg uitdaging voor de gevorderde skier en ruimte om lekker kilometers te maken. De Aiguille Rouge is een mooie binnenkomer, La Folie Douce en een kaasfondue maken het compleet, en zelfs de mindere weersdagen pakten goed uit. Voor een week wintersport in de Franse Alpen zou ik zo weer teruggaan.