De Caribische kust: Palomino, Minca en park Tayrona

Na een lange reisdag kwamen we aan in Palomino, aan de Caribische kust van Colombia. Vanaf Salento met de bus naar Pereira, van daar gevlogen naar Santa Marta en met de bus door naar Palomino. Onze aankomst was interessant: het was pikdonker, Palomino heeft naast de hoofdweg alleen onverharde, modderige weggetjes en bij het verblijf was er geen stroom. We dachten echt even dat het verschrikkelijk was, tot een paar uur later de ventilator en het licht gewoon weer aansprongen. De stroom valt hier vaak even uit, zo bleek. Met de ventilator was het prima te doen, en de volgende ochtend vonden we ons kamertje eigenlijk best gezellig.

Palomino: strand, stroomuitval en stakingen

Palomino is een heerlijk relaxt strandplaatsje. Het strand is mooi, met een wilde zee waarin zwemmen wordt afgeraden, dus bleef het bij pootjebaden. Wat we vooral wilden, was tuben over de rivier, maar dat liep even anders. Op onze tweede dag brak er een landelijke staking uit tegen de regering. De hoofdweg werd afgesloten en alle winkels en restaurants gingen dicht. Meteen een probleem: hoe kwamen we aan eten en drinken? Echt bijna alles was dicht, en het was opmerkelijk hoe je een beetje aan je lot werd overgelaten. Een enkele plek liet ons als niet-gasten toch avondeten.

Een raar detail dat me bijbleef: terwijl wij op dat tropische, bloedhete strand stonden, staken boven de rivier en de bossen hoge bergen uit, met zelfs een besneeuwde top. We logen echt niet, want de Pico Cristóbal Colón bleek meer dan 5000 meter hoog. Een heel vreemd idee, maar wel heel vet. We hebben mazzel gehad dat we deze verloren dagen alsnog goed konden invullen, met een hostel met zwembad vlak bij het strand.

Toen de staking eindelijk voorbij was, konden we eindelijk tuben. Eerst twintig minuten achterop een scooter over een doodeng, modderig pad, daarna nog een half uur klimmen en klauteren door de jungle (dat was ons niet verteld). Helemaal bezweet hadden we het daarna wel echt verdiend om zorgeloos in een rubberen band de rivier af te drijven richting zee. Even een wild stroompje aan het begin, daarna alleen maar chillen, zonnen en genieten van het uitzicht. Echt heerlijk, en een leuke afsluiter van Palomino.

Minca: watervallen en hangmatten

Vanuit Santa Marta reisden we door naar Minca, een piepklein bergdorpje dat op zich niets voorstelt, maar wel schattig is en waar je mooi kunt wandelen. Ons hostel lag prachtig op een berg buiten het dorp, met een waanzinnig uitzicht. We wandelden door het dorp naar de Marinka-watervallen, twee vlak achter elkaar, zeker mooi om te zien. De weg ernaartoe was over het algemeen prima, alleen op een gegeven moment veel modder. Bij de watervallen chillden we lekker in de netten die daar hangen, heerlijk relaxed.

Minca was vooral de plek om even zen te worden na een paar slopende dagen. We lagen languit in de hangmatten van het hostel, genoten van mooie zonsondergangen over de bergen, bossen en zee, en keken ‘s ochtends om acht uur met een paar Nederlanders (en een biertje, want dat is voor Colombianen geen enkel probleem) naar het voetbal. Precies wat we nodig hadden.

Nationaal park Tayrona

Voordat we naar Cartagena gingen, deden we nog park Tayrona. We sliepen in een afgelegen hostel in de buurt van de ingang. De route ernaartoe was een grafroute: een steile berg op met onze grote tassen, ik was er helemaal klaar mee. Het hostel lag mooi in the middle of nowhere, maar zonder wifi en amper bereik. Later hoorde ik dat de plek ooit van drugsbazen was, dus ik snap wel waarom het zo verstopt zit.

De volgende ochtend vroeg op, met een lekker ontbijt van het mannetje van het hostel, en de bus naar de ingang van het park. Door alle verhalen en het gedoe om er te komen hadden we hoge verwachtingen, en gelukkig kwamen we niet bedrogen uit. We begonnen met een mooie wandeling door dicht bos, gevolgd door een route langs de zee. In het park liggen allemaal begroeide kapen met kleine strandjes ertussen, super. Bij de eerste baaien was de zee te wild om te zwemmen, maar verderop konden we een verdiende duik nemen en heerlijk op het strand liggen.

Wat een fantastische plek. Helaas moesten we ook weer helemaal terug wandelen, en we waren compleet gesloopt: doordrenkt van het zweet, oververhit en uitgeput. En natuurlijk begon het bij de laatste meters de berg op ook nog te regenen. Een mooie dag, maar we waren kapot.

Praktisch: de Caribische kust

De plekken aan deze kust liggen relatief dicht bij Santa Marta, dat het knooppunt is voor bussen en taxi’s. Reken op onverharde weggetjes, jeeps voor de laatste stukjes en hostels die soms lastig te bereiken zijn. Houd rekening met stroomuitval in de kleine dorpjes en met bloedhitte, dus neem genoeg water mee, zeker in Tayrona.

En houd je reisplanning flexibel. Zoals wij merkten, kan een staking of protest de hoofdwegen zomaar dagen platleggen. Vraag lokaal wat er speelt en plan niet te strak.

Mijn eerlijke oordeel over de Caribische kust

De Caribische kust van Colombia was een mix van heerlijke en zware dagen. Palomino was relaxt maar we zaten er vast door de protesten, Tayrona was fantastisch maar slopend om te bereiken, en Minca was precies de rust die we nodig hadden. De tropische stranden, de jungle en die bijzondere combinatie van zee en hoge bergen maken het de moeite waard, als je maar flexibel blijft en tegen een stootje kunt.