Medellín: van Comuna 13 tot de rots van Guatapé

Medellín was voor mij een fantastisch begin van Colombia. De vlucht was fijn, de bergen rond de stad zagen er meteen prachtig uit en op onze eerste avond zaten we, met vrienden die net ook waren aangekomen, gewoon midden op straat een biertje te drinken. We zochten eerst nog een leuk terrasje, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld om iets bij een winkeltje te kopen en dat buiten op te drinken, tussen de Colombianen in. Helemaal prima voor ons, scheelt ook nog eens veel geld.

Wat maakt Medellín bijzonder

Medellín wordt de stad van de eeuwige lente genoemd, en dat merk je: door de hoogte is het klimaat heerlijk zacht. De stad ligt prachtig ingeklemd tussen groene heuvels en heeft een ontspannen, gastvrije sfeer. Tegelijk draagt Medellín een heftig verleden met zich mee, en juist die combinatie maakt het zo’n interessante plek om even neer te strijken.

Niet alles was raak. De botanische tuin die zo werd aangeraden vond ik een tering saaie boel, en het Museo de Antioquia was met wisselende kunst maar net even aardig om gedaan te hebben. Maar dat hoort er ook bij, en het gaf ons juist tijd om lekker op het dakterras van het hostel te chillen en een paar drankjes te doen in de wijk.

De Comuna 13

Het hoogtepunt van Medellín was voor mij de Comuna 13. Hier woedde tot niet zo lang geleden een heftige oorlog, niet door narco’s maar door kleinere guerrillagroepen tegen de staat. Onze gids liet ons foto’s van toen zien en dat zag er echt grimmig uit. Des te bijzonderder is het om te zien wat het nu is: een sfeervolle wijk vol grote muurschilderingen, kleurrijke trappen en een prachtig uitzicht over de stad.

Mocht je denken dat het er wat skeer uitziet doordat veel huizen niet geverfd zijn: dat is expres. Zolang je je huis niet verft, wordt het niet als af beschouwd en betaal je nauwelijks belasting, dus dat is eigenlijk best slim. De mensen die hier wonen hebben het gewoon goed. Aan het einde van de dag deden we nog iets superleuks: een potje voetbal tegen de locals, op een veldje dat vroeger bekendstond om executies. Nu wordt er gewoon gevoetbald. Het was zwaar, maar echt een gaaf einde van de dag.

De Pablo Escobar-tour

Voor de Comuna 13 deden we met dezelfde gids, Stiven, ook een Pablo Escobar-tour. We begonnen bij een indrukwekkend monument ter ere van de meer dan 46.000 slachtoffers van zijn geweld. Op de voorkant staan alle aanslagen op datum en locatie (kijk maar hoe lang die kronkelende muur is), en aan de achterkant zitten 46.000 gaatjes, één voor elk slachtoffer. Dit monument staat precies op de plek waar vroeger zijn complex stond.

Twee dingen die me zijn bijgebleven. Ten eerste dat volgens Stiven zo’n 30 procent van de serie Narcos klopt en de rest bullshit is. En ten tweede dat het beeld dat de bevolking van Escobar houdt niet klopt: in één wijk wordt hij nog als een soort Robin Hood vereerd, met altaartjes en al, maar de overgrote meerderheid moet niets van hem hebben. We reden ook langs het huis waar hij zich in zijn laatste dagen verstopte en het dak waarop hij is neergeschoten. Ze hebben er bewust geen museum van gemaakt, want de stad wil laten zien dat ze verder is. En dat is ook zo: in dertig jaar ging Medellín van de top 3 gevaarlijkste steden naar de top 20 meest bezochte steden.

Dagtrip naar Guatapé

Om Medellín af te sluiten maakten we een dagtrip naar Guatapé, twee uurtjes met de bus over een mooie route. We stonden meteen aan de voet van de grote rots, dus die gingen we maar gelijk beklimmen. Andere reizigers klaagden dat het te toeristisch was en het water te laag stond, maar wij snapten daar niets van: wij vonden het gewoon supermooi. De klim viel mee en het uitzicht over alle meertjes, eilandjes en bossen was het helemaal waard.

Daarna liepen we nog even door het stadje Guatapé zelf. We hadden weinig verwachtingen, maar het bleek een mooi, kleurrijk en schattig plaatsje, een aangename verrassing. We liepen een rondje, bezochten het kerkje en aten wat op een dakterras. Een superleuke dagtrip om onze tijd in de stad mee af te sluiten.

Praktisch: Medellín

Medellín bereik je makkelijk met een vlucht op het vliegveld van de stad. Voor Comuna 13 en de Escobar-tour raad ik een lokale gids aan: je snapt de verhalen dan veel beter en het geld gaat naar de buurt zelf. In het centrum kom je met de metro en lopend een heel eind, voor verder weg pak je een Uber.

Denk aan een simkaart voor onderweg (die fixten wij hier pas), en trek er genoeg dagen voor uit. Reken op drie tot vier dagen zodat je naast de stad ook de dagtrip naar Guatapé kunt doen.

Mijn eerlijke oordeel over Medellín

Medellín is geen stad met één grote must-see, maar de combinatie maakt het bijzonder: de sfeer, de gastvrijheid, het heftige verhaal van de stad en het mooie klimaat tussen de bergen. Comuna 13 en Guatapé waren de hoogtepunten, en zelfs de tegenvallers waren prima te doen. Voor mij het ideale begin van een reis door Colombia.