Valparaíso: half lelijk, half prachtig en vol streetart

Valparaíso was onze eerste stop in Chili, en het is meteen een van de meest bijzondere steden van de reis geworden. Het is een oude havenstad die tegen de steile heuvels aan geplakt zit, afwisselend afgrijselijk lelijk en toch op een schattige manier mooi. Overal hangt streetart, soms lelijk geklad, soms echt prachtig. In dit verhaal neem ik je mee langs de cerros, de murals en de zeeleeuwen.

Aankomen langs de wijnroute

Vanaf de luchthaven bij Santiago reden we richting de kust, dwars door de wijnvelden van de Casablanca-vallei. We probeerden ergens op een mooie plek te lunchen tussen de wijnranken, maar door Pasen was alles dicht. Jammer, al waren die wijnranken op zich al vet om gezien te hebben. Uiteindelijk maar doorgereden naar Valparaíso.

Ons hotelletje lag boven op de Cerro Concepción, een van de vele heuvels van de stad, in een oud pand met een leuk tuintje. Wel merk je dat het aan zee een stuk koeler en bewolkter is dan in het binnenland. De eerste dag waren we na een korte wandeling langs de haven al helemaal gesloopt van de lange reis, dus we aten snel wat en lagen om half tien alweer in bed.

De cerros en de streetart

Het mooiste van Valparaíso is rondlopen over de cerros. De Cerro Concepción en de naastgelegen Cerro Alegre (it’s in the name) zitten vol vrolijk gekleurde huisjes, mooie murals en steeds weer een nieuw uitzicht over de stad en de haven. De ene muur is prachtig beschilderd, de andere lelijk vol geklad, maar juist dat maakt het leuk om te ontdekken.

We kwamen langs een museum dat er mooi uitzag en toevallig gratis was, dus we liepen even naar binnen. Even snel erdoorheen dachten we, maar nee hoor, ze stonden erop dat we keurig de hele route liepen. Ach, prima joh, er hingen best mooie dingen tussen. Eén schilderij bleef hangen: hoe Valparaíso er honderd jaar geleden uitzag, een klein schattig stadje aan zee. Daar is met al die massaliteit nu weinig van over, jammer.

Na het rondlopen vonden we een leuk restaurantje voor de lunch, dat een typische Zuid-Amerikaanse vibe had. Daarna was het tijd voor een cocktail in de zon op een terrasje, om vervolgens op ons eigen terrasje bij het hotel nog wat te drinken en de zon te zien ondergaan over de stad.

De zeeleeuwen bij de vismarkt

Een van de leukste dingen deden we in de ochtend: met het treintje langs de zee naar de vismarkt. Niet voor de vis, maar voor de zeeleeuwen. We wisten eerst niet goed waar ze zaten, tot we aan het einde van de markt ineens een paar op de rotsen zagen liggen, en daarna nog veel meer richting de pier. Ze zaten net achter alle viskraampjes, vandaar dat we ze niet zagen.

Je mocht op het muurtje klimmen en stond zo op maar een paar meter afstand van de dieren. Sommige lagen te chillen, andere lagen te stoeien in het water. Toen er wat visafval de zee in ging, kwamen ze er allemaal op af. Ik kocht zelf ook even wat visafval om ze te voeren, al waren ze bij mij wat minder happig. Een heerlijk ochtendje was het.

Mijn eerlijke oordeel over Valparaíso

Valparaíso is geen mooie stad in de klassieke zin, en dat hoeft ook niet. De charme zit in het contrast: de rommelige haven tegenover de kleurrijke cerros, de lelijke kladwerken tegenover de prachtige murals, en dan die zeeleeuwen erbovenop. Twee nachten waren precies genoeg. Een prima plek om je reis door Chili te beginnen, en een stad die blijft hangen.