Iquique: strandstad tussen oceaan en woestijnduin

Na de drukke dagen in de Atacama reden we door naar Iquique, een grote strandstad nog verder naar het noorden. Het was een lange, saaie rit door de lege woestijn, maar Iquique zelf is verrassend leuk. De stad ligt ingeklemd tussen de Grote Oceaan en een enorme zandduin, en is ideaal om even te chillen. In dit verhaal deel ik wat we er deden.

Aankomen en chillen aan zee

De rit naar Iquique was er een van niks. Echt een hele lange weg door de woestijn met helemaal niets eromheen, ik dacht dat het niet zo saai kon zijn, maar dat was het wel. Iquique maakte dat goed. De eerste dag deden we eerlijk gezegd niet veel meer dan lekker hangen bij het zwembad met een cocktail en kijken naar de zonsondergang.

Ik ben er zelfs voor het eerst in lange tijd weer eens gaan hardlopen, langs de zee naar het volgende punt en terug. Ik vond het maar heet en was uiteindelijk gesloopt, maar ik was toch wel trots dat ik het gedaan had. Daarna had ik het helemaal verdiend om languit aan het zwembad te gaan liggen.

Het centrum en de zeeleeuwen

De tweede dag deden we wel wat. We liepen naar de vismarkt en de haven, en net als in Valparaíso kwamen we daar niet voor de vis maar voor de zeeleeuwen. Weer volop van die dieren op de rotsen en in het water, altijd leuk om te zien. Onderweg is het sowieso gezellig om even door de stad te lopen. Het historische centrum heeft mooie oude houten gebouwen, de klokkentoren Torre Reloj en de palmenlaan Baquedano.

Sandboarden op de Cerro Dragón

Aan het einde van de middag gingen we sandboarden op de Cerro Dragón, de gigantische duin die pal boven de stad ligt. Het uitzicht daar was fantastisch, al helemaal met de zonsondergang, terwijl de stad onder ons langzaam oplichtte. Daar waren we niet eens voor gekomen, maar het maakte het extra mooi.

Het sandboarden zelf was zeker leuk om te doen, vooral omdat het weer iets compleet nieuws was. Zwaar was het wel: door de spierpijn van het hardlopen de dag ervoor was het vooral het steeds weer omhoog lopen door het zand dat het pittig maakte. Maar leuk, dat zeker.

De kustroute terug

Vanuit Iquique reden we uiteindelijk verder, en deze keer namen we de route langs de zee in plaats van door het binnenland. Dat was een stuk mooier en leuker dan de saaie heenweg door de woestijn. Als je de keuze hebt, neem dan de kustweg.

Mijn eerlijke oordeel over Iquique

Iquique is geen stad met grote must-sees, maar juist daarom een fijne plek. Na alle indrukken van de Atacama was het heerlijk om even niks te moeten: chillen bij het zwembad, een rondje door de stad, de zeeleeuwen en aan het einde van de middag sandboarden met een geweldig uitzicht. Ik vond het er lekker in Iquique.