Rondreis door Chili: mijn route in twee weken

Chili staat al jaren hoog op mijn lijstje en in twee weken heb ik met mijn vader en wat vrienden een mooie rondreis Chili kunnen doen: van Valparaíso aan zee, via een stukje Argentinië, naar de Atacama-woestijn rond San Pedro, door naar Iquique en weer terug naar Santiago. In dit verhaal loop ik met je langs de route, wat top was, wat tegenviel en hoe we het praktisch aanpakten met vervoer, kosten en reistijd.

De route in het kort

We begonnen en eindigden in Santiago. Vanaf daar reden we met een huurauto naar de kust bij Valparaíso, vervolgens de bergen in richting Argentinië, en later vlogen we naar de Atacama in het noorden. Vanuit San Pedro de Atacama reden we door naar Iquique aan zee, en aan het einde vlogen we weer terug naar Santiago voor de laatste dag. Chili is belachelijk lang, dus je kiest sowieso een deel van het land. Wij deden het noorden en het centrum en lieten het zuiden, met het Merengebied en Patagonië, bewust liggen voor een volgende keer.

De reis begon meteen met wat gedoe. Na een lange vlucht via Parijs landden we ‘s ochtends vroeg in Santiago, en toen ging bij de autoverhuur alles mis. Er was iets met de papieren en we hebben er echt twee uur moeten wachten terwijl we moe waren en honger hadden. Uiteindelijk gelukt en weggereden richting de kust.

Valparaíso: afwisselend lelijk en schattig

Onderweg naar Valparaíso rijd je door de wijnvelden van de Casablanca-vallei. We wilden ergens tussen de wijnranken lunchen, maar alles was dicht (waarschijnlijk door Pasen). Jammer, maar het waren wel hele mooie wijnranken, dus toch vet om even gezien te hebben.

Valparaíso zelf is een oude stad die is uitgegroeid tot grote havenstad, en dat zie je. Het is afwisselend tussen afgrijselijk lelijk en toch op een schattige manier mooi. Er is heel veel streetart, soms lelijk geklad, soms echt prachtig. De stad ligt volledig tegen steile heuvels (cerros) aan, en op de Cerro Concepción en de Cerro Alegre lopen tussen de vrolijk gekleurde huisjes is een van de leukste dingen om te doen. In een museum bleef vooral een schilderij hangen van hoe Valparaíso er honderd jaar geleden uitzag: een klein, schattig stadje aan zee. Daar is nu weinig meer van over, jammer.

Het hoogtepunt was de vismarkt, en dan niet om de vis maar om de zeeleeuwen. Ze zaten net achter de viskraampjes, dus we zagen ze eerst niet eens, maar er zaten er echt heel veel op de rotsen en in het water. Je kon op een muurtje klimmen en stond dan op een paar meter afstand. Toen er visafval de zee in ging, kwamen ze er allemaal op af, erg leuk. Verder is een cocktail op een terrasje in de zon en een lekker restaurantje met die typische Zuid-Amerikaanse vibe hier zo gebeurd.

Door de Andes richting Argentinië

Van Valparaíso reden we de bergen in, langs de Aconcagua een stukje Argentinië in. We werden die ochtend gewekt door een lichte aardbeving (4,7). Dat is hier de normaalste zaak van de wereld, de hoteleigenaar zei al dat alles onder de 7,0 niet serieus genomen wordt, maar het huis schudde toch even. De route zelf gaat door hoge, ruwe bergen en is echt heel mooi. De Argentijnse grens zit letterlijk in een tunnel door de berg. Een bijzondere rit om te doen.

De Atacama-woestijn: het hoogtepunt

Voor de Atacama vlogen we vanuit Santiago naar Calama en reden vandaar door naar San Pedro de Atacama. Die rit gaat al door extreem droge woestijn met in de verte hoge bergen, en onderweg stopten we bij de Valle de la Luna om alvast een glimp op te vangen. De Atacama was voor mij het absolute hoogtepunt van de hele rondreis Chili.

De Valle de la Luna, de maanvallei, is echt een must. Je kunt er een stuk inrijden en dan bij een paar punten uitstappen of naar een mirador lopen. Het was het dubbel en dwars waard, want het is heel gaaf om te zien, zeker met de zonsondergang vanaf een uitkijkpunt aan de andere kant. Niet alles ging vlekkeloos: op een ochtend wilden we naar warmwaterbronnen bij de Laguna Baltinache, maar er bleek iets anders met dezelfde naam te bestaan, dus we reden helemaal verkeerd en het was daarna te laat voor de andere lagunes. We weken uit naar het dorpje Toconao, niet bijzonder maar wel even leuk, en zagen onderweg lama’s.

Een van de mooiste dagen was de rit de hoogvlaktes op, richting de Argentijnse grens: langs hoge vulkanen, schattige vicuñas, zoutvlaktes en flamingo’s. We kwamen op zo’n 4800 meter en dat was te voelen, ik voelde me niet super, maar zo erg was het niet. Mijn vader vond het verderop ‘geen ruk te beleven’, wat ik best geloof, maar vet was het wel. ’s Avonds reden we nog even de bergen in om naar de sterren te kijken. Daar had ik eerst geen zin in, maar dat viel mee en het is echt bizar wat je hier aan de hemel ziet.

De geisers van El Tatio doet iedereen heel vroeg in de ochtend, omdat ze dan het actiefst zijn en met zonsopgang het mooist. Daar hadden wij totaal geen zin in: weinig slaap en dan super koud op 4300 meter, laat maar. Wij reden er gewoon rond het middaguur heen. Ze zijn dan minder spectaculair, maar geen spijt, want de rit ernaartoe was al fantastisch en we waren er zowat de enigen. San Pedro zelf blijft een bijzonder stadje om ‘s avonds een rondje te lopen en wat te eten.

Iquique: chillen aan zee en sandboarden

Vanuit San Pedro reden we door naar Iquique, een grote stad aan zee verder naar het noorden. Dat was een hele lange rit door de woestijn waar helemaal niets was, en ik dacht echt dat het niet zo saai kon zijn, maar dat was het wel. Het spannendste was nog de douane van de provincie, wat ik eigenlijk gewoon achterlijk vind dat dat bestaat, maar goed.

Iquique zelf is wel heel leuk. Na alle drukke dagen was dit vooral even lekker chillen: hangen bij het zwembad met een cocktail en kijken naar de zonsondergang boven de Grote Oceaan. Ik ben er voor het eerst in tijden weer gaan hardlopen langs de zee, vond het maar heet en was gesloopt, maar toch trots dat ik het gedaan had. Ook hier is een vismarkt met zeeleeuwen, net als in Valparaíso, en aan het einde van de middag gingen we sandboarden op de Cerro Dragón, de enorme duin pal boven de stad. Het uitzicht daarvandaan was fantastisch, al helemaal met de zonsondergang. Het sandboarden was leuk, maar steeds weer die duin op lopen met spierpijn van het hardlopen maakte het wel zwaar.

Terug in Santiago

Voor de laatste dagen vlogen we terug naar Santiago, deze keer langs de mooiere kustroute in plaats van door het saaie binnenland. In Santiago dronken we om te beginnen een Pisco Sour op het dakterras van ons hotel. De enige echte dag in de stad hebben we goed benut, zonder te haasten: het Plaza de Armas, de groene Cerro Santa Lucía met een klein kasteeltje middenin de stad, het regeringspaleis La Moneda met het standbeeld van Salvador Allende, en omhoog met het liftje naar de Cerro San Cristóbal voor het uitzicht over de hele stad. Jammer alleen van de smog, die maakte het zicht minder, maar mooi bleef het. We sloten af in het gezellige Barrio Italia met een diner in een Peruaans restaurant.

Wat het kostte en wat ik zou aanraden

Chili is een van de duurdere landen van Zuid-Amerika, dus houd daar rekening mee: vluchten, huurauto en hotels tikken aan. Eten en drinken vielen mee, zeker op de vismarkten en in kleinere dorpjes. Voor het vervoer: vlieg de lange stukken (Santiago naar Calama voor de Atacama scheelt je een saaie eindeloze rit) en huur ter plekke een auto, want daarmee ben je in de Atacama en op de kustroutes veel flexibeler. Beste reistijd is lente of herfst; wij gingen in april en dat was prima, met aangename dagen in de woestijn en frissere lucht aan de kust.

Al met al was het een fantastische reis. We hebben in twee weken echt heel veel gedaan en het noorden en centrum van Chili beviel geweldig. En het mooie is: er blijft nog een hoop over, dus we moeten sowieso nog een keer terug voor het zuiden.