Uspallata en de Aconcagua: de Argentijnse Andes

Na een opmerkelijke grensovergang vanuit Chili reed ik de Argentijnse Andes in. De grens zat letterlijk in een tunnel en de echte grenspost lag pas tien kilometer verderop, met daartussen het uitzichtpunt van de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid-Amerika. Je kon daar uitstappen en rondlopen terwijl je formeel nog niet eens het land in was. Best vreemd, maar wel waanzinnig mooi. Zo begon een paar dagen in Uspallata, en dat werd een van de rustigste en mooiste stukken van de hele reis.

Aankomst in Uspallata

Aangekomen in Uspallata, en het is hier erg mooi. We sliepen in een klein maar modern tentje aan de rand van een stereotype Argentijnse pampa. Het weer was lekker, dus we zaten er de komende dagen helemaal goed. De eerste nacht was voor mij trouwens onrustig: eerst veel te warm, daarna een leger muggen en vervolgens koud. Maar wakker worden met dat uitzicht rondom de tent maakte veel goed.

’s Avonds haalden we wat extra bier en een paar heerlijke empanadas als snack, en zaten we lekker in de zon met een prachtig uitzicht. Later aten we bij het kampvuur, wat erg gezellig was met de leuke, schattige mensen van de plek en hun vijf hondjes. Dit is het Argentinië waar ik voor kwam: rust, ruimte en niks moeten.

Wandelen bij de Aconcagua

De volgende dag reden we terug richting de Aconcagua, nu om er dichterbij te komen en een echte wandeling te maken. De rit erheen was op zichzelf al prachtig, en de tocht zelf natuurlijk ook. We liepen langs een klein meertje en een schattig stroompje, met overal om ons heen enorme, indrukwekkende bergen waar de Aconcagua ver bovenuit stak.

We mochten niet tot het basecamp doorlopen, omdat het begin van de winter was, dus aan het einde van hoe ver we mochten hebben we lekker geluncht en zijn we weer teruggelopen. Een mooie tocht, en nu had ik de Aconcagua dan echt goed gezien. Je hoeft die berg dus niet te beklimmen om er iets van mee te krijgen; een dagwandeling in het park is al genoeg om onder de indruk te raken.

Een rondje om de pampa

Op een ochtend liepen we een rondje om onze eigen pampa, en dat was erg leuk en erg mooi. Qua afstand stelde het niets voor, maar het was geen simpele wandeling. Er waren veel obstakels: riviertjes oversteken, hoog gras en dichtgegroeide planten, geen paden, hekken waar we langs moesten en rotsige heuvels op en af die soms net te steil waren. We overlegden onderweg steeds even, maar vonden het eigenlijk superleuk. En bovendien was het prachtig.

De Cerro de los Siete Colores

‘s Middags haalden we weer een paar biertjes en empanadas en reden we door naar de Cerro de los Siete Colores, de berg die volgens de naam zeven kleuren zou hebben. Ik zou je niet kunnen vertellen welke zeven kleuren het precies zijn, maar meerdere kleuren zijn het zeker en het is heel erg gaaf.

We dronken eerst een biertje met wat empanadas en klommen daarna naar boven, waar ik ongelooflijk genoot van het uitzicht. Niet alleen de vele kleuren in de rotsen, maar ook het zicht op alle verre bergen. Zelfs de Aconcagua, die hier een flink stuk vandaan ligt, zag ik van boven nog uitsteken boven de bergen ervoor. Echt heel erg mooi.

Mijn eerlijke oordeel over Uspallata en de Aconcagua

Uspallata heeft geen grote must-see waar iedereen voor komt, en juist dat maakte het zo fijn. Het is het rustige, ruige Argentinië: kamperen op de pampa, wandelen bij de hoogste berg van het continent, gekleurde bergen beklimmen en ‘s avonds empanadas eten bij het kampvuur. Als je toch de grens tussen Chili en Argentinië oversteekt, zou ik hier zonder twijfel een paar dagen blijven hangen. Daarna reed ik door naar Noord-Chili, maar deze bergdagen zijn me altijd bijgebleven.