De watervallen van Iguazú vanuit Argentinië

De dag begon met tegenzin, en niet bij mij. Voor Zas stond haar minst favoriete soort dag op de planning: naar heel veel stromend water gaan kijken. We reden naar de watervallen van Iguazú, en ik schrijf het expres met een z, want we gingen de grens over om dit natuurwonder vanaf de Argentijnse kant te bekijken. Spoiler: ook Zas kon er uiteindelijk niet omheen.

De rit en de dure entree

De rit ernaartoe ging prima. De bus was traag en de chauffeur kletste met iedereen en chillde meer dan dat hij reed, maar we kwamen probleemloos in Argentinië aan en konden makkelijk door naar het park van de watervallen. De grensovergang zelf stelde niets voor.

Eenmaal in het park sloeg de stemming even om. De entree was idioot duur voor buitenlanders en vervolgens was alles slecht aangegeven. Daardoor stapten we in een toeristisch treintje dat je verder het park in bracht, iets wat we absoluut niet wilden, maar we wisten niet dat je er ook gewoon langs kon lopen. En alsof dat nog niet genoeg was: het pad naar de Garganta del Diablo, de keel van de duivel, was tijdelijk gesloten uit voorzorg voor hoog en wild water. Echt jammer, want dat zou het hoogtepunt moeten zijn. We waren snel uitgebaald.

En toen stonden we bij het water

En toen kwamen we aan bij de watervallen, en was al het gemopper meteen weg. We zagen het in één klap: het is hier fantastisch mooi. Het is meer dan stromend water, het zijn bijna 300 watervallen en de natuur eromheen is minstens zo prachtig. Wat een magische plek van de natuur is dit. Ook Zas kon er niet omheen: dit is niet normaal.

Op elke hoek keken we weer onze ogen uit en maakten we weer een lading nieuwe foto’s en video’s. En al lijkt alles enorm op elkaar, het bleef geweldig en het wende absoluut niet. In combinatie met een stralende zon en heel veel mooie vlinders kan ik hier kort over zijn: het was een prachtige dag.

Zelf lopen loont

Op de terugweg deden we het anders. In plaats van het treintje liepen we het hele pad terug, en dat was veel leuker. Je ziet onderweg zoveel meer van het park en van de watervallen dan wanneer je erlangs zoeft. Mijn belangrijkste tip is dan ook: loop zelf. Sla het treintje over, neem de tijd en laat je verrassen door wat er achter elke bocht opduikt.

Vanaf de Argentijnse kant sta je echt bovenop de watervallen, veel dichterbij dan aan de Braziliaanse kant, waar je juist het mooie totaaloverzicht krijgt. Heb je de tijd en het budget, doe dan gewoon beide kanten. Moet je kiezen, dan is de Argentijnse kant wat mij betreft de indrukwekkendste ervaring.

De dag afsluiten in Puerto Iguazú

We sloten het park af met een heerlijk koud biertje in de zon en pakten het busje terug naar het stadje Puerto Iguazú. In het stadje wilden we deze Argentijnse dag in stijl afsluiten en dus gingen we voor een parrilla, een grillrestaurant, waar we weinig keuze hadden dan een flinke plaat vlees met een paar bijgerechten. Het was heerlijk, maar ook heel veel.

Wat wel binnenkwam waren de jonge bedelende kindjes op straat. Gelukkig konden we onze restjes aan hen geven en daar waren ze blij mee. Daarna ging het zonder problemen weer terug over de grens.

Mijn eerlijke oordeel over Iguazú

Bij deze kan ik iedereen die in de buurt is en twijfelt vertellen: je mist echt wat als je dit overslaat. Ja, de entree is aan de prijs en ja, de organisatie kan beter, maar dat valt volledig in het niet bij wat je te zien krijgt. Iguazú vanuit Argentinië was een top dag, en zelfs Zas, die er met tegenzin aan begon, ging als een blij mens weer naar huis. Gewoon heen gaan dus.