Rondreis door Argentinië

Argentinië is zo enorm dat ik het niet in één keer heb gezien, maar in twee heel verschillende stukken. De eerste keer reed ik vanuit Chili over de Andes het land binnen, richting de Aconcagua en het droge bergland rond Uspallata. Later kwam ik vanaf de Braziliaanse kant het noorden binnen voor de watervallen van Iguazú. Twee totaal andere kanten van hetzelfde land, en allebei echt de moeite. Als je een rondreis door Argentinië plant, is dat meteen het belangrijkste om te weten: de afstanden zijn zo groot dat je beter een paar regio’s goed kunt doen dan alles.

De Andes: grens over bij de Aconcagua

Mijn rondreis Argentinië begon met een van de gekste grensovergangen die ik heb meegemaakt. Na een tunnel kregen we een formulier, en daarna niks, want de echte grenspost lag pas tien kilometer verderop. Tussen die twee punten in lag het uitzichtpunt van de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid-Amerika. We konden daar gewoon uitstappen en rondlopen terwijl we formeel nog niet eens het land in waren. Best raar, maar wat een plek. De berg steekt overal bovenuit tussen een prachtig landschap. De grenscontrole daarna was overigens prima te doen: met de auto langs drie loketjes en weer doorrijden.

Vanaf daar reden we lekker door naar Uspallata, waar we een paar dagen bleven. We sliepen in een soort kleine moderne tent aan de rand van een stereotype Argentijnse pampa. Heel erg mooi en het weer was ook goed, dus we zaten daar helemaal goed. Wel had ik een onrustige nacht: eerst bloedheet, daarna muggen, daarna koud. Zo gaat dat.

Wandelen bij de Aconcagua

De volgende dag reden we terug naar de Aconcagua, nu om er dichterbij te komen en een mooie wandeling te maken. De rit erheen was sowieso al prachtig en de tocht zelf natuurlijk ook. We liepen langs een klein meertje en een schattig stroompje, met overal die enorme bergen om ons heen waar de Aconcagua ver bovenuit stak. Aan het einde van waar we mochten komen (verder naar het basecamp mocht niet, want de winter begon) hebben we lekker geluncht en zijn we teruggelopen. Zo hebben we de Aconcagua dan echt goed gezien.

Terug in Uspallata haalde ik wat extra bier en een paar heerlijke empanadas als snack. Daarna even chillen in de zon met dat prachtige uitzicht, een biertje en een empanada. ’s Avonds aten we bij het kampvuur van de plek, wat erg gezellig was met de leuke locals en hun vijf hondjes. Dat soort dagen is precies waarom ik dit doe.

Rondje pampa en de Cerro Siete Colores

De laatste dagen rond Uspallata bleven verrassend actief. We liepen een rondje om onze pampa dat qua afstand niet ver was, maar bepaald geen makkelijke wandeling: riviertjes oversteken, hoog gras, dichtgegroeide planten zonder paden, hekken en rotsige heuvels die soms te steil waren. We vonden het eigenlijk superleuk en het was bovendien prachtig.

Later reden we door naar de Cerro Siete Colores, de berg die zeven kleuren zou hebben. Ik zou je niet kunnen vertellen welke zeven, maar meerdere kleuren zijn het zeker en het is heel erg gaaf. Eerst een biertje met empanadas, daarna naar boven geklommen waar ik enorm genoot van het uitzicht: niet alleen de kleuren, maar ook het zicht op alle verre bergen. Zelfs de Aconcagua, die hier een flink stuk vandaan ligt, zag ik van boven nog uitsteken. Daarna was het klaar met dit deel: doei Argentinië, op naar Noord-Chili.

Iguazú: het noorden en de watervallen

Jaren later kwam ik terug voor de andere kant van het land: de watervallen van Iguazú, in het uiterste noorden op de grens met Brazilië. We kwamen met de bus vanaf de Braziliaanse kant de grens over. De bus was traag en de chauffeur kletste meer dan dat ie reed, maar we kwamen probleemloos aan en konden makkelijk door naar het park.

Eerst waren we chagrijnig, want de entree was voor buitenlanders idioot duur en alles was slecht aangegeven. Daardoor stapten we in een toeristentreintje terwijl je ook gewoon kon lopen (dat wisten we niet). En het pad naar de Garganta del Diablo was tijdelijk gesloten uit voorzorg voor hoog water, jammer, want dat zou het hoogtepunt moeten zijn.

Maar zodra we bij de watervallen stonden, waren we snel uitgebaald. Het is fantastisch mooi hier: bijna 300 watervallen en prachtige natuur eromheen. Op elke hoek keken we onze ogen weer uit. Al lijkt alles enorm op elkaar, het wende absoluut niet. Met een stralende zon en veel vlinders kan ik er kort over zijn: een prachtige dag. Iedereen die twijfelt: je mist echt wat als je dit overslaat.

We sloten af met een koud biertje in de zon en liepen het hele pad terug in plaats van het treintje te nemen, wat veel leuker was. In het stadje Puerto Iguazú sloten we de dag in stijl af met een parrilla: een flinke plaat vlees met wat bijgerechten. Heerlijk, maar heel veel. Wel schrokken we van de jonge bedelende kindjes, gelukkig konden we onze restjes aan hen geven.

Praktisch: vervoer, tijd en budget

Argentinië is echt gigantisch, dus reken op lange reisdagen. Tussen regio’s zit je in comfortabele maar trage langeafstandsbussen, of je vliegt om tijd te winnen. Door de Andes reden we een deel met een eigen auto, en dat was ideaal om zelf te stoppen bij mooie punten zoals het uitzicht op de Aconcagua.

Qua tijd: voor een echte rondreis Argentinië heb je makkelijk een maand of meer nodig als je zowel de bergen als het noorden wil. Wij deden het in losse stukken en dat werkte prima. De beste reistijd hangt af van je route, want het land loopt van subtropisch in het noorden tot ijskoud in het zuiden. Wij waren in april in de Andes: overdag prima, ‘s nachts koud en bij de Aconcagua mochten we door de naderende winter niet meer tot het basecamp.

Budget wisselt sterk. Empanadas en bier onderweg zijn goedkoop en een parrilla is prima te doen. De grote uitschieter was de entree van Iguazú voor buitenlanders, die was echt aan de prijs. Neem wat contant geld mee, want pinnen kan niet overal makkelijk. Al met al: kies een paar regio’s, neem de lange busritten voor lief en geniet ervan. Op naar de volgende.