Rio de Janeiro: vier dagen tussen strand, Cristo en samba

Onze reis door Brazilië begon met een lange, chaotische reisdag. We vlogen via Lissabon met TAP Air, en dat werd een drama: voor de gate moest ineens iedereen wachten, uiteindelijk werd zelfs een hele vleugel van het vliegveld ontruimd en moesten we opnieuw door de security. Wat een gezeik. We kwamen pas half drie ‘s nachts aan in Rio, hongerig en gesloopt. Mijn advies: als je kunt kiezen, vlieg niet met TAP.

Maar goed, de volgende ochtend was alles vergeten. We zaten in Copacabana, het was stralend weer en we hadden vooral zin om de stad te ontdekken. Na een ontbijt waar we ongeveer alles bestelden wat Braziliaans leek, was er maar één prioriteit: nieuwe Havaianas. Met onze verse slippers liepen we het strand op, en de rest van de dag was pure vakantie.

Copacabana, Ipanema en de eerste caipirinha

We wandelden van Copacabana door naar Ipanema, met die mooie hoge rotsen van de Dois Irmãos erachter, en werden vanzelf helemaal vrolijk. Later streken we neer op het strand van Copacabana en lieten ons verwennen door de eindeloze stroom verkopers. Caipirinha, açaí bowl, een snackje: ik zwichtte voor bijna alles. Zelfs voetbalshirtjes voor die avond werden gewoon op het strand verkocht. De smaken van Brazilië gingen er goed in.

Toen de zon wegviel begon het keihard te waaien, wat later een flinke storm bleek die ook de rest van de kust raakte. Wij waren net op tijd binnen. Een goede eerste dag, en meteen door naar iets cultureels.

Voetbal in het Maracanã

Als voetballiefhebber kon ik dit niet laten lopen. We gingen naar het Maracanã, een echte voetbaltempel waar meerdere WK-finales zijn gespeeld, voor de wedstrijd Fluminense tegen Bahia. Het stadion is prachtig en enorm, maar het viel me tegen hoe leeg het bleef. Ik had graag een kolkend Maracanã meegemaakt. Toch was het een mooie avond: de fans die er waren leefden goed mee, we zagen spelers als Hulk en Thiago Silva, en het gezin achter ons zat de hele 0-0 lang te schelden terwijl hun dochters rustig op de telefoon speelden. Niets te klagen.

Te voet naar de Cristo Redentor

Het hoogtepunt van Rio was voor mij de klim naar de Cristo Redentor. We startten bij Parque Lage, een prachtig groen park met de oude burgemeesterswoning en uitzicht op de Corcovado. Vandaar loopt een steil pad door dicht bos naar boven. De storm van de vorige dag had een ravage aangericht, dus we klommen over omgewaaide bomen heen.

Onderweg leerden we een harde les: hou je eten vast. We hadden broodjes mee voor boven, maar een brutale aap rende met een duidelijke missie op ons af. Om geen risico op rabiës te lopen gooiden we onze broodjes maar weg. Een grote teleurstelling met een lege maag, maar het eindpunt maakte alles goed. De uitzichten over de stad waren waanzinnig en we stonden voor een van de zeven wereldwonderen. Dat we het te voet en over 700 hoogtemeters hadden verdiend, gaf alleen maar meer voldoening. Daarna beukten we bij een Braziliaanse barbecue, want dat is hier gewoon cultuur, en het was heel veel en super lekker.

Het koloniale centrum, Selarón en Santa Teresa

Op onze derde dag pakten we de metro naar het centrum, een compleet ander Rio. Waar Copacabana en Ipanema qua architectuur niet zo bijzonder zijn, staan hier prachtige oude gebouwen uit de koloniale tijd: het gemeentehuis, de bibliotheek, het theater. Vandaar liepen we naar de beroemde Escadaria Selarón, de lange trap die de wijken Lapa en Santa Teresa verbindt. De Chileense kunstenaar Jorge Selarón versierde hem met tegeltjes uit de hele wereld, en Nederland was goed vertegenwoordigd. Leuk om te zoeken, en sowieso prachtig kleurrijk.

Daarna wilden we met de oude tram naar Santa Teresa, de laatste tramlijn van Rio. Alleen was de wachttijd 2,5 uur, dus dat vonden we gezeik en gingen we te voet. Prima, want groot is de wijk niet. Wel vol kleurrijke huisjes, street art en artistieke winkeltjes, en ik stilde mijn dorst met een caipirinha op een schattig balkonnetje met uitzicht. We hadden echt niets te klagen.

’s Avonds trokken we naar Lapa, bekend om de feestjes en de samba. We namen bewust weinig mee, want de kans op zakkenrollen is er groot. Van een onveilig gevoel was echter geen moment sprake. We genoten vooral van de live muziek in een barretje en waagden een dansje, ver van het podium, want daar stonden Brazilianen zo goed los te gaan dat we dat niet gingen verpesten.

Praia Vermelha en de favela Rocinha

Op onze laatste hele dag begonnen we op het Praia Vermelha, het Rode Strand. Waarom het zo heet snap ik niet, want er was niets roods te bekennen, maar het is wel het mooiste kleine strand van de stad, verstopt tussen de hoge rotsen met de Suikerbroodberg ernaast. We keken uren onze ogen uit bij helder, doorzichtig water.

’s Middags deden we een tour door favela Rocinha, de grootste van Rio, gaaf tegen de berg aan gebouwd. Onze gids Alberto woont er zijn hele leven en vertelde open over hoe het leven werkt: geen adressen, geen belasting, water en stroom die gratis maar niet altijd zijn, en een eigen vorm van rechtspraak. Volgens de officiële cijfers wonen er 70.000 mensen, volgens Alberto eerder 200.000. Hij nam ons mee naar een muziek- en dansschool waar kinderen trommelden, zongen en capoeira lieten zien, indrukwekkend voor hoe jong ze waren. Het was goed en interessant om dit hele andere deel van Rio te zien, want zo leven heel veel Brazilianen.

Mijn eerlijke oordeel over Rio de Janeiro

Rio was een fantastisch begin van onze reis en misschien wel mijn favoriete stad van Brazilië. De combinatie van strand, wereldwonder, koloniale wijken en muziek is zeldzaam. We hebben gedaan wat we wilden en konden met een gerust hart door naar Ilha Grande, ook al zouden we die laatste ochtend het liefst nog een keer op de Copacabana zijn neergestreken. Voor mij een absolute aanrader: kom, en neem er de tijd voor.