De Amazone in: vier dagen in een jungle lodge bij Manaus

Na Rio en het zuiden vlogen we via São Paulo naar Manaus, een miljoenenstad aan de andere kant van het land, midden in de Amazone. Dat is precies de reden dat je hier komt: het regenwoud in. Ons hotel had bijzonder onvriendelijk personeel, maar dat konden we ons niet te veel aantrekken, want de volgende ochtend gingen we de jungle in.

Aankomst bij de lodge en piranha’s vissen

Na een vroege start, wat gedoe met een chauffeur die zich niet kenbaar maakte en asociale medereizigers die nog uitgebreid gingen ontbijten, kwamen we eindelijk op weg. Eerst met de bus, het laatste stuk met de boot, die ons afzette bij de eco lodge van Ney aan de Urubu, een zijrivier van de Amazone. Hier zouden we vier dagen verblijven en vooral per boot activiteiten doen.

De eerste activiteit was piranha’s vissen. Met onze gids Joshua, een schattige local die Engels probeerde te leren, voeren we naar verschillende plekken en gooiden de lijntjes uit. Heerlijk in de zon op het water, maar wel frustrerend dat niemand op ons bootje beet kreeg. Uiteindelijk trok een Italiaanse meid er eentje binnen, gelukkig maar.

Roze dolfijnen en een sterrenhemel

Rond zonsondergang gingen we op zoek naar dolfijnen. Dat is bijzonder, want dolfijnen horen in zee. Toch leven ze hier in de rivier: een soort die oorspronkelijk uit de oceaan komt, en de roze rivierdolfijn, die hier thuishoort en bijna drie meter groot wordt. Echt dichtbij durfden ze niet te komen, maar we zagen ze in de verte zwemmen bij een prachtige zonsondergang.

’s Avonds gingen we in het donker met de zaklamp op zoek naar kaaimannen. Dat werd geen succes, we zagen er maar eentje van een afstand die zich goed genoeg wist te verstoppen. Toch was het gaaf om zo de stille Amazone in te gaan, met de sterren en de Melkweg helder aan de hemel, want lichtvervuiling is hier natuurlijk niet.

Kanoën en kamperen in het oerwoud

De volgende ochtend stonden we vroeg op voor de zonsopgang vanaf de rivier. Slaperig, maar prachtig. Daarna kanoden we over de grote rivier en door kleine stroompjes, langs mangroven en door bos dat volledig onder water stond, wat aan het seizoen ligt. Een mooie, actieve bezigheid, met aan het eind een verfrissende duik op een plek zonder kaaimannen of slangen.

’s Middags liepen we het woud in om te kamperen. De hangmatten werden opgehangen, het vuur gemaakt, en wij hakten mee hout. Het eten liet lang op zich wachten omdat ze de rijst vergeten waren en iemand terug moest rennen naar de lodge, maar uiteindelijk smaakte het goed. Terwijl Joshua ons vooral níet geruststelde met verhalen over jaguars en een schorpioen die hij uit zijn holletje trok, maakten we ons klaar voor de nacht. Ik verwachtte er een verschrikkelijke, maar het viel nog mee: ik werd een keer of drie wakker, maar heb niet uren wakker gelegen.

Een medicinale wandeling en een bezoek aan een familie

De ochtend erna maakten we een wandeling waarbij Joshua ons bijzondere bomen en planten liet zien: medicinale planten, hout waar je thee van kan zetten, een boom waar een soort gezonde melk uit komt. Wel gaaf, ook al hadden we er op dat moment eigenlijk geen zin in en werden we tegen het einde nog belaagd door een zwerm vliegende mieren.

Op onze laatste ochtend nam een andere gids ons mee naar een familie die diep in het bos woont. Zeer primitief, maar ze houden zichzelf draaiende: vlees wordt in de rook bewaard omdat er geen ijskast is, en de kinderen gaan vijf dagen per week naar school. We schoven aan voor een kopje koffie en de gids vertelde van alles over hoe ze leven. Om onze lunch te verdienen moesten we nog boogschieten, wat frustrerend genoeg steeds net misging tot het allerlaatste schot eindelijk raak was.

Mijn eerlijke oordeel over de Amazone

We namen afscheid met een dubbel gevoel. De nachten waren verschrikkelijk: snikheet in het hutje, oncomfortabel in de hangmat. Terug in Manaus deed zelfs de douche in ons hotel het niet, terwijl de simpele eco lodge letterlijk luxer aanvoelde. Maar de dagen waren fantastisch en echt uniek. De rivier, de dolfijnen, de zonsondergangen en het gevoel dat je middenin het grootste regenwoud ter wereld zit: dat vergeet je niet meer. Als je weet dat het geen luxevakantie is en de dieren zich niet op bestelling laten zien, is de Amazone absoluut de moeite waard.