Praag: van niks verwacht tot compleet verrast

Praag stond bij mij eerlijk gezegd nergens hoog op het lijstje, en dat was nergens op gebaseerd. Zas en ik waren er allebei nog nooit geweest, in Tsjechië überhaupt niet, dus het was helemaal nieuw voor ons. Begin januari reden we er met de auto naartoe, en wat we aantroffen verraste ons van de eerste tot de laatste dag. Dit is mijn eerlijke verhaal over vier dagen Praag in de sneeuw.

Aankomst: meteen verkocht

De wekker stond keihard vroeg om vanuit Zeist te vertrekken. De meningen daarover waren verdeeld, maar toch zaten we ruim voor vijven in de auto, op naar Praag. Het begin van de rit was spannend, want uitgerekend die nacht ging het voor het eerst die winter keihard sneeuwen. In combinatie met het donker vonden we dat niet super, maar we hebben het overleefd. Daarna was alles prima en waren we in minder dan negen uur in Praag.

Het was pas één uur ‘s middags, dus het vroege opstaan was niet voor niets: we konden nog met licht de stad in. Na een lunch in een typische bierkeller gingen we een beetje struinen, en we zagen het meteen. Een erg mooie stad met prachtige architectuur. We hadden meteen veel zin om alles goed te ontdekken. Die eerste avond aten we bij een heel leuk Mexicaans restaurant, sloten af met een biertje in een kroeg om de hoek en gingen tevreden naar bed.

De oude stad

De volgende ochtend werden we wakker in een besneeuwde stad, een leuke verrassing. Het centrum van Praag is om te voet te ontdekken en je komt vanzelf de mooiste plekken tegen. Het hart is het Oude Stadsplein, met de torens van de Týnkerk, de kerstmarkt die net na oud en nieuw nog een paar dagen mocht blijven, en het Oude Stadhuis met de beroemde astronomische klok.

Die klok is echt een bezienswaardigheid op zich. Elk heel uur is er een klein poppenspel, maar ook zonder dat is het middeleeuwse uurwerk indrukwekkend om te zien. Verder loop je in de oude stad langs de Kruittoren, een van de oude stadspoorten, en ‘s avonds is het Gemeentehuis prachtig verlicht. Praag is ook in het donker fotogeniek.

De burchtkant van de Moldau

Persoonlijk had ik van de overkant van de Moldau geen hoge verwachtingen, behalve dan van de burcht zelf. Ik dacht dat het gewoon een saaie woonwijk zou zijn en dat het boeiende deel van de stad aan onze kant lag. Ik had het compleet mis. Deze kant was schitterend en waarschijnlijk nog mooier dan de andere kant.

Na een lange wandeling, die dankzij al die mooie gebouwen geen enkel probleem was, kwamen we bij de Praagse burcht. Voordat we naar boven gingen, warmden we ons even op met wat te drinken, want het was ijskoud. De Sint-Vituskathedraal op het burchtterrein is van dichtbij gigantisch. Maar het mooiste was het uitzicht: over de besneeuwde daken, de Moldau en de Karelsbrug. Echt fantastisch. Onderweg dwaalden we door Malá Strana, met zijn kleurrijke huizen en het smalle Čertovka-kanaaltje dat ze het Venetië van Praag noemen.

Terug aan onze kant haalden we een lekkere worst op de kerstmarkt en doken we een kroegje in voor een biertje. Dat werd een proeverijtje van zes kleine glaasjes, leuk idee. ’s Avonds aten we bij Café Imperial, wat enigszins chique was voor ons maar ons niet tegenhield, en daarna testten we de barretjes van Praag. We begonnen bij een absintbar (blijkbaar wordt dat hier veel gedronken; wij denken geen fan te zijn maar staan overal voor open) en sloten af in de Dog Bar, een bijzondere plek met wel honderd kleine zaaltjes ondanks dat het niet eens zo groot is. Gezellig, en er was live muziek, dus dat is altijd een succes.

Banksy en ijshockey

Op de derde dag deden we iets anders. Eerst naar het Banksy-museum. Ik had wel eens werk van hem gezien, maar echt bekend was ik er niet mee, en juist daarom was het heel leuk en zeker een aanrader. Maar de grote activiteit van de dag was een ijshockeywedstrijd: Sparta Praag tegen Rytíři Kladno.

We hadden geen idee hoe de sport werkte en moesten zelfs opzoeken hoe lang een wedstrijd eigenlijk duurt (drie keer twintig minuten zuivere speeltijd). Zo kwamen we erachter dat ijshockey een grote sport is in Tsjechië en dat ze tot de beste landen ter wereld horen. We zaten er al snel in ondergedompeld. De uitfans zongen al hard bij binnenkomst en er werd veel gescoord, gevierd met luid gejuich, muziek en zwaaiende sjaaltjes. Sparta stelde teleur: van 1-3 nog terug naar 4-3, toen 4-4, en vervolgens verloren via een golden goal van Kladno. Qua spanning niets te klagen, en mooi om te zien hoe fanatiek maar toch rustig het eraan toe ging. Een echte aanrader als je iets anders wilt doen dan alleen bezienswaardigheden. Die avond aten we heerlijk en betaalbaar Indiaas, want Tsjechisch eten is prima maar niet superinteressant.

De Karelsbrug bij zonsopkomst

Voor de laatste ochtend spaarden we de Karelsbrug. Die hadden we al van een afstandje gezien, maar we waren er nog niet overheen gelopen. Vanwege de drukte werd ons aangeraden om het vroeg te doen, en dat beviel goed. Er waren nog steeds aardig wat toeristen, maar het was prima te doen en bovendien prachtig in het licht van de opkomende zon. De zon die opkwam boven de oude stad, gezien vanaf de brug: op zo’n moment doet dat vroege opstaan er even niet meer toe. Zeker de moeite waard.

Mijn eerlijke oordeel over Praag

Praag heeft me van begin tot eind positief verrast. Een van de mooiste steden die ik heb gezien, met overal indrukwekkende architectuur, goed en betaalbaar eten, spotgoedkoop bier en genoeg te doen voor een paar dagen. Blijf minimaal drie tot vier dagen, loop vroeg over de Karelsbrug en pak als je durft een ijshockeywedstrijd mee. Voor een stedentrip zou ik het zo weer aanraden.