Dit was een rare maar leuke dag. Het is niet slecht bij het huisje natuurlijk maar het weer is niet waanzinnig en we hebben zin om even eruit te gaan.

Wat heb ik in Chablekal gedaan?

Nadat we allemaal een beetje probeerden uit te slapen en ontbeten hebben bij Tacomaya, een restaurantje vlakbij het huisje, wilden we graag iets doen met deze dag. We kwamen op het idee om naar de cenote Xlacah te gaan die bij de archeologische zone Dzibilchaltún ligt. Dit zou leuk zijn in combinatie met deze ruïnes omdat ik deze zelf ook nog nooit gezien heb.

Toen we hier aankwamen waren er een paar verrassingen voor ons. Pat en Martijn geloofden het wel wat betreft de tempels: die komen nog wel in Valladolid, Edo en Vaal gingen met me mee om ze even snel te bekijken. Hopelijk zouden Pat en Martijn dan intussen een mooie cenote in de buurt vinden. Dit gaf wel een leuke extra ervaring erbij want je kon het allemaal echt bekijken en over de bossen in de verte de stad zien liggen.

Toen we klaar waren bij de ruïnes kwamen pat en Martijn met een radicaal plan: laten we gaan karten. Eerste ronde tweede geworden, tweede ronde vierde, helaas. Toen we weer naar buiten liepen regende het nog steeds vrij hard… wat een gezeik. We gingen naar een plek waar je wel Mexicaans at, maar iets verfijnder. Toen gingen we maar weer naar huis.

Gelukkig zou het komende dagen weer beter weer moeten zijn dat we weer kunnen doen waarvoor je naar Mexico gekomen bent. Op naar Rome, Berlijn en Nice.

Mijn eerlijke oordeel over Chablekal

Ik zou vorig jaar een practicum hebben naar deze tempels, maar het was toen heel lang gesloten door onderhoud of iets. Wel jammer vond ik dat destijds, het was bovendien de dichtstbijzijnde tempelcomplex van Mérida, toch net gek om nooit te zien. De cenote is tegenwoordig dicht voor zwemmen en het begon keihard te regenen. Dit was wel erg zonde want de cenote had iedereen wel zin in, daarom zochten we snel of er een andere mooie in de buurt was.

De ruïnes van Dzibilchaltún waren best mooi, er waren weinig toeristen en het lag er mooi bij tussen de groene bossen. Dat is iets wat ik vorig jaar nooit gezien heb, waar ik alleen maar in het droge seizoen hier was, was het allemaal echt niet zo groen overal. Ook mocht je hier (nog) overal op klimmen, iets was zeker niet overal het geval is.

Het was mooi en zeker de moeite waard, ondanks dat het best klein is. Wel begon het steeds harder te regenen en dus was het de vraag of we nog wel naar een cenote wilden. De cenote hier was in ieder geval toch niet de mooiste: echt een vijver gewoon, dus voor de mannen die nog geen cenote gezien hebben geen ramp dat ze deze missen.

Dat klonk totaal bezopen, maar het stortregende inmiddels en dus was er eigenlijk buiten niet zo veel te doen. Nooit verwacht dat ik dat hier even zou doen maar eigenlijk was het wel een leuk uitje. De kartbaan zat in een winkelcentrum in Mérida dus dat was droog, maar het was wel erg mooi. Toch was het een erg grappig intermezzo.

Ik was sceptisch, al helemaal over de slogan ‘Experiencia Mexicana’, want ik dacht dat dit zwaar overpriced en gewoon een totaal geïmproviseerde keuken zou zijn maar dat viel me alles mee. Echte Mexicanen zullen het allemaal echt niet zo eten, maar het was lekker en van Mexicaanse ingrediënten iets verfijnders gemaakt, lang niet gek. Jammer dat het zo’n regenachtige dag was maar we hebben ons toch heel erg vermaakt.

Wel is de dag nog even mooi afgesloten, want na een paar borreltjes opende Edo zijn mail vlak voor het slapen gaan en kreeg goed nieuws, hij kan zijn internationale master gaan doen! Hierdoor was het laatste borreltje zeker verdiend en kon hij lekker gaan slapen.