Het was eigenlijk een soort pre-crematie ervaring: Try before you Die zullen we maar zeggen. Nou heb ik best affiniteit met die beesten, door een niet nader te noemen naamgenoot, maar toch lekker was het niet.

Wat heb ik in Hingurakgoda gedaan?

Na mijn ogen geopend te hebben en met frisse tegenzin aan de dag te beginnen, stond ik oog in ook met een kakkerlak rechtboven mijn hoofd. Slenterend naar de plee lag daar nog ook nog een kakkerlak, yay! In sigiriya hebben ze namelijk echt heeel veel olifanten. De boeren hier blijven de hele nacht op om hun gewassen te beschermen tegen de olifanten met vuurwerk en pistolen.

We aten dat op met twee Franse zussen die verassend goed Engels konden en niet zuur waren voor Fransen. We hebben daar dus gezellig een uurtje mee geouwehoerd. Eentje leek sprekend op Amélie inclusief kapsel en laat die film mij nou niet erg getraumatiseerd hebben in twee havo. We kwamen vrij bezweet aan en Mark en Lotte vroegen zich ook af welke gekken in deze temperaturen en met moordlustige olifanten in de omgeving nou weer gingen lopen.

Maarja Bas wil natuurlijk zijn 10k stappen gezet hebben. Aangekomen bij de firma Lion Safari kwamen we tot de schokkende conclusie dat we omsingeld waren door hollanders. Wat zijn hollanders toch kut in het buitenland. We kwamen in de jeep terecht met onze amices Mark en Lotte en brabo’s Ruud en Kelly. Los van dat je in de jeep al de kanten op werd geslingerd had het iets weg van het Zeisterbos maar dan een stukje droger.

Totdat we na een halfuurtje rijden bij een grote plas aankwamen waar het krioelde van de olifanten. We waren natuurlijk niet de enige met het briljante idee om een safari te doen dus er waren er wel ook veel jeeps maar de aantallen olifanten maakte alles goed. Onze driver reed ons ook elke keer op de beste plek van allemaal.

We stonden enorm dichtbij een hele kudde olifanten die nadat ze ondertussen al best een tijdje hadden staan grasmaaien aan de plas wel de oversteek naar het grasveld achter het konvooi jeeps wilde verkassen. Dat kon niet want de jeeps blokkeerden dat voor hen. Toen hebben we nog even met onze billetjes samengeknepen gezeten omdat de olifanten achter ons nog even een staaltje machtsvertoon gingen demonsteren.

Grommen, toeteren, wapperen met de oren en wel heeel dichtbij komen. ‘Rij nou verdomme weg’ dachten wij die natuurlijk op de eerste rij zaten. Uiteindelijk zijn we stilletjes weggereden en hebben we nog veel meer olifanten gezien, zelfs eentje van nog geen twee weken oud en een paar enorme inclusief slachttanden. (Maar 7 procent van de olifantenpopulatie op sri lanka heeft slagtanden) Daarnaast hebben we ook nog wat waterbuffels, vogels en apen gezien.

Na de safari die best lang duurde waren we in ieder geval shaken not stirred & zeer hongerig. Daar hebben we nog gezellig nagepraat onder het genot van Bob Marley. Daar hebben Bas en ik beide kottu naar besteld, maar Bas een wel heel bijzondere: een kottu met kochchi: De heetste peper van sri lanka. Dat moest de bediening wel ffe een paar keer checken of hij dat écht wilde.

En nu zitten we als een diamanten echtpaar op twee plastic campingstoelen voor de hut/pre-crematie kamer.

Waar heb ik gegeten in Hingurakgoda?

Na het ontbijt gingen we wandelen richting Mark en Lotte, waar we gister ook de taxi meedeelde zodat we samen in een taxi naar de safari konden. We hadden na het ontbijt namelijk niks meer gegeten en dus streken we neer met onze nieuwe maatjes Mark en Lotte bij de Rastarant (een soort reggae restaurant) voor een welverdiende Lion pils en wat snacks.

Uiteindelijk hebben Bas en ik nog ergens anders gegeten in een authentieker Sri Lankaans restaurant want zij gingen terug naar hun homestay. Na het eten hebben we maar de tuktuk naar de hut teruggenomen en nog even met die lieffie van de homestay gepraat.

Mijn eerlijke oordeel over Hingurakgoda

Ons hutje is onderdeel van een kleinschalige homestay met drie kamers/hutjes. De eigenaar was tot verkort boer op dit terrein, maar hij werd helemaal gek van al de dieren die zijn gewassen op aten. Wij vinden het lieffies maar voor de boer in Sigiriya is de olifant vijand nummer 1. De ex boer/ ht eigenaar had een heel lief ontbijtje voor ons klaargezet dat ik prima vond maar Bas niet te pruimen.

Dat was een uurtje lopen vanaf onze homestay en helaas had Bas nogal de pas erin dus liepen we in een mooie tweemanspolonaise met 10 meter tussen beide. Bas kreeg daardoor een kleine tia en deed alsof ie spaans was en ik ging even 20 meter verderop in de zon staan. Het begin van ons ritje in het Minneriya national park was eigenlijk niet zo veel aan.

Het is namelijk in deze omgeving nu droogseizoen en dan zijn veel olifanten vanuit de omgeving bij de plas te vinden. Maar blijkbaar is de beste tactiek gewoon blijven staan. Wel tot overmaat van ramp voor de mensen in die ene jeep die aan het janken en schreeuwen waren en toen de olifanten nog even onze kant op kwamen stampen sloeg ik van schrik mijn zonnebril overboord (typisch voor mij) die ik natuurlijk echt niet opging pakken en Bas die gaf ook toe dag ie het best wel eng vond.

De bril is helaas niet meer teruggevonden…. Zelfs bassie vond m erg pittig maar wel nog net te doen.

Ik vond Hingurakgoda het bezoek waard, al is het niet voor iedereen. Lees hierboven wat mij opviel en beslis zelf of het bij jouw reis past.